The medium is the message, en verder ga ik daar niet te veel meer aan toevoegen

Ik herinner me nog levendig het moment waarop ik aan mijn vluchtlijnen begon. Het was mijn project, iets waarmee ik volledig zou kunnen doen wat ik wou. En zo vertrok ik met een enthousiasme dat zich voedde met het idee dat ik mijn blog zelf ging kunnen stileren en zo eens mijn eigen ding ging kunnen doen.
Maar de vraag of mijn ‘ding’ wel voor de vorm van het blogmedium paste, liet ik wat buiten beschouwing.
Ik kon eigenlijk zelfs niet wachten tot ik het punt bereikte dat ik zodanig veel geschreven ging hebben dat geen enkele persoon behalve ikzelf nog alles gelezen zou kunnen hebben, en dat lezers zich dus enkel nog een weg zouden kunnen banen naargelang het hen zelf uitkwam. Maar dan moest ik wel lezers hebben die enkel sporadisch lazen. Maar het ging niet helemaal zoals verwacht.

Het ijzeren monster

Ik gooide mezelf weer terug in de uitgestrekte netwerk-oceanen maar vond me algauw terug in de buik van een ijzeren monster, omringd door een blauwe gloed, wellicht op een dieet van atoomenergie. En daar zat ik dan, tussen talloze halfverteerde schoolkinderen en de grotendeels onverteerbare, klaar om uitgebraakt te worden, zakenlui.

In de spiegel: ik en mijn plot

Wat ik aan het doen ben heeft niemand mij ooit voorgedaan. Meer als een jaar is het nu dat ik onderweg ben, steeds opnieuw onbekenden groetend, kennismakend, geleidelijk aan vertrouwend en evenzo vertrouwd wordend, - steeds opnieuw vrienden makend, af en toe ook affaires ontwikkelend, soms zelf uiterst ingewikkeld, uiterst persoonlijk en dat ga ik hier dus ook niet gaan uiteenzetten… Maar tot vandaag heb ik wel steeds weer afscheid genomen, zij het slechts voor kort. Maar ook dat heeft niemand mij ooit voorgedaan. Ja, alleen reizen is een aaneenschakeling van ondernemingen om zich los te werken uit het comfortabel nest waarin men landt. Ook al is dat bij momenten minder comfortabel, het is steeds weer een opgave, een uitdaging, een avontuur.

De vraag is nu maar hoe ik daar dan op een even originele manier verslag kan van optekenen.

Ginderachter

Halfweg in mijn trip door Spanje kwam de vlucht tot een halt. Een tragische gebeurtenis riep me naar het thuisfront terug. Maar het was ook een gemak weer even thuis te zijn, en ik zette me aan het schrijven en schreef zo mijn laatste maanden aan vluchtlijnen uit. Nu heb ik rustigere tijd achter de rug in Buenos Aires om net datzelfde te doen. Maar laten we eerst even teruggaan in de tijd.

In die weken gebeurde weinigs bijzonders, op één belangrijke bewustwording na: is al dit schrijven zijn tijd wel waard? Is er mij een toekomst weggelegd die verder reikt dan dit? Of ben ik nu ook gewoon ‘een blogger’?

Zomer aan Blogs

Na maanden van radiostilte ben ik terug. En nu met niet minder dan een Zomer aan Blogs. Voorwaar! Het internet is weer 40.000 woorden rijker! Voorwaar! Een hele zomer aan ervaringen, en nu een hele zomer aan beschrijvingen!

Zomer aan Blogs: blogcloud

na mijn tijd bij kartin ging ik in hamburg nog een avondje naar julien en dan naar een mooi maar saai meisje sarah waarna ik weer naar julien terugging voor een paar dagen voor ik eindelijk naar berlijn doorreisde naar bettina en dan naar een commune met hippies en heel veel couchsurfers tezamen waar ik dan zo een tijdje verbleef tot ik verder ging en bij verschillende couchsurfers langsging van verschillende nationaliteiten zoals een fransman waar ik enkele weken kon blijven terwijl ik ondertussen naar Berlin Beach Camp en Karneval der Kulturen kon gaan en nog leuke tijden had en een bizarre couchsurfer ontmoette en dan een deense vanwaar ik naar een homofestival ging en dat was echt wel de max maar daarna moest ik toch door en ging ik 200 kilometer zuidelijker naar leipzig maar van daar ging ik al snel naar merseburg bij een schoon meiske hoewel ik ook even terug naar leipzig ging met haar tot ik weer verder moest en op het gemak wat westwaarts ging naar jena omdat dat ook wel een studentenstad is maar de mensen die mij daar ontvingen vielen eigenlijk wat tegen maar dat was snel vergeten omdat ik daarna naar limburg an der lahn ging bij een meisje die ik had leren kennen in op Berlin Beach Camp en waar ik dan bij haar en haar familie logeerde voor het weekend voor ik verder ging naar frankfurt am main wat ook wel een grote stad is hoewel die eigenlijk meer van een zakendistrict heeft als van een stad met al die stijve japanners en amerikaanders totdat ik dan besloot iets vroeger terug naar huis te gaan voor de gentse feesten en daarna nog een week met de familie op vakantie en daarna had ik nog één week om alles waarmee ik bezig was af te ronden en mij voor te bereiden het spaans avontuur dat daarop volgde in malaga waar ik wel even moest wennen aan de stad om er mijn thuis voor twee weken van te maken want ik moest samenwonen met enkele anderen terwijl ik spaanse les volgde en mij in een park met zelfstudie bezighield tot het jaarlijkse stadsfestival begon maar daarna reisde ik al snel weer verder met dat meisje dat ik in merseburg had leren kennen naar een israëliet die ook de mojitoman wordt genoemd en naar velez malaga bij een engelse van zestig waar we  een reeks van pechervaringen hadden tot als we dan uiteindelijk afscheid namen om naar sevilla te gaan waar we geen couchsurfers gevonden hadden maar wel een hostel waar we maar voor enkele dagen bleven totdat we doorreisden naar paco die ons op zijn beurt geweldige indrukken van granada heeft bezorgd en misschien wel onze beste gastheer was in spanje want daar werden we direct daarna aan herinnerd toen we doorgingen naar een ander adres in granada want die mensen bleken niet goed te begrijpen waar couchsurfing om draait wat wel verstaanbaar was want ze konden helemaal geen engels net als onze volgende gastvrouw in murcia lola maar die was wel op couchsurfing om de goede redenen en het was echt leuk haar te leren kennen hoewel het allemaal wat snel moest gaan en christen en ik ten slotte na slechts één nachtje in valencia afscheid  moesten nemen

Plaats van afscheid: Valencia

We vertrokken volgende dag vroeg in de ochtend. We wouden onze ene dag in Valencia ten volle kunnen benutten. Halverwege de busrit begon het evenwel te regenen. Geen geluk. Het was de eerste keer in 5 weken dat ik wolken zag, waar ineens ook zelfs regen uitkwam ook. Maar de depressie week, en tegen we onze spullen goed en wel in het hostel hadden achtergelaten, was het alweer droog.

Hola Lola

We reden na een maand Andalusië de grens over met Murcia, een veel kleinere provincie met de gelijknamige stad Murcia als hoofdstad. Het was een klein stadje. Het gold als een arm stadje voor grote delen van haar geschiedenis en dat viel af te lezen aan haar historische architectuur.

De zinloze uitstap naar Albalote

Gerardo pikte ons op bij Paco met zijn auto. Hij sprak enkel Spaans wat dit de eerste couchsurfingconfrontatie maakte waarin we ons met enkel Spaans (en gebarentaal) moesten behelpen. Christen deed dit toegegeven alvast heel wat beter dan ik. Ik voelde me ook niet goed. Mijn kuch was de laatste dagen in een behoorlijk agressieve hoest veranderd en ik kon me soms niet houden bij het hoesten.

Paco’s geweldige introductie van Granada

Na al het opgestapelde ongeluk van de laatste dagen leek elke toegeving van het lot een gunst van jewelste. Zo was ook ons verblijf bij Paco in Granada. Het kwam als één groot geschenk. We werden afgehaald aan de bushalte door Paco, een goedlachse grote, atletische beginnende dertiger samen met zijn vriend José, een iets oudere kerel, beginnend veertiger zo. Het was zondag. Beiden waren ze de avond voordien uitgeweest. Paco verontschuldigde zich voor zijn stem, die na een hele avond praten, drinken en roken wat schor klonk.

Toeristische toer van Sevilla

Sevilla is één van Spanje’s indrukwekkendste steden. Een stad die met haar Moorse erfgoed het hele jaar door een flinke aanstroom toeristen weet aan te trekken. Na Madrid, Barcelona en Valencia, is Sevilla met haar 700.000 inwoners de vierde stad van Spanje (ter vergelijking: Malaga is de zesde). Het heeft ook het grootste historische centrum dat met al zijn paleizen en pleinen en wijken met doolhoven aan steegjes de uitgelezen plek is voor een romantisch uitje. Iets voor Christen en ik dus.

Een lawine van pech

De weg bleek echter, eenmaal door het portaal, een klein, sprookjesachtig stadje in te leiden. Het wegje was smal en kronkelde zich met zijn ver uiteen staande treden omhoog tussen allemaal kleine witte huisjes, sommige gedecoreerd met wat keramiek, anderen eenvoudig effen wit. Het was als een dorp in het centrum van de stad, het historische centrum, zo redeneerden we, en we liepen verder naar boven, over de geplaveide weg die in langzame bochten de berg opsteeg. De straten waren quasi leeg. Verderop zagen we enkele kinderen in zwembroek aan een fonteintje met water spelen. Ze hadden plastieken flessen die ze vulden en vervolgens over zichzelf uitgoten. Ze poseerden gewillig en trokken bekken.

De Spaanse Britse Olga

De weg van Malaga naar Velez leidde ons langs kilometers aan betonnen nederzettingen. De hele kuststrook volgebouwd met schaamteloos lelijke complexen. Eigendommen van Duitsers, Engelsen, Nederlanders, Skandinaviërs, Belgen… We reden langs vele verlaten bouwwerven ook. “Hier bouwen wij,” stond te lezen op de restant van afgetakeld werfbord. Maar er werd nu net niks gebouwd. Op vele plaatsen was de grond reeds voor verkaveling gereedgemaakt, de werfborden stonden er al, maar de geldstroom (uit het noorden) scheen plotseling opgedroogd. Overal prachtige symbolen voor Spanjes financiële crisis (ongetwijfeld één van de ernstigsten). Overal stukken van Spanjes al zo fragiele ecosysteem vernietigd, om plaats te ruimen voor de rijken uit het noorden. Maar die waren blijkbaar plots tot het besef gekomen dat het toch niet zo’n goed idee is om te investeren in Europa’s lelijkste kustlijn. Genivelleerde stukken land, met hier en daar wat werfafval, en dan zo’n werfbord, meer was er niet aan te zien. De bus reed door het trieste landschap door naar Velez Malaga.

Mojitoman

Op de zaterdag na mijn tweede lesweek, tevens de dag waarop mijn verblijf ten einde was gekomen, werd Christen door een bus naar mij gebracht, heel de weg van Salamanca naar Malaga aan één stuk, een rit van 11 uren. Ze was moe, maar zoals dat dan gaat in romantische vertellingen: moe maar toch blij me weer te zien. Verdere clichés bespaar ik u.

Sebastian en de Rest

Het was in één van die middagen die ik in het parkje doorbracht dat ik Sebastian trof, een medestudent en een Duitser uit Nürnberg, die zoals ik kon raden evenals vele anderen ook management studeerde, dan wel internationaal management en met nog allerlei opties en accessoires waar hij later op zijn diploma zonder blos of aarzeling mee zal kunnen uitpakken, en wat hem ongetwijfeld ook een begeerd item op de arbeidsmarkt zal maken. (In tegenstelling tot uw ondergetekende natuurlijk.) Maar Sebastian had iets wat anderen vaak wat misten. Hij was nieuwsgierig naar het Spaanse leven aldaar. Nu ja, misschien het ook wat omdat ik wat op hem inpraatte. Vier jaar ouder, afgevend op die opmerkelijk ‘schoolse’ bende, en ook al negen maand alleen op reis: ik moest er wel cool uitgezien hebben in zijn ogen.

Paseo del Parque

Om één uur ’s middags waren de lessen gedaan en dan was het een kwestie van te weten komen wie wat doet met wie, en afwegen wat ikzelf liefst doe. Zoals al vermeld was de eerste lesdag een wandeldag. Van de school in het centrum wandelde ik de volle 40 minuten terug, om daar dan Tobias te vinden die zich aan het voorbereiden was op een wandeling naar het strand. En hup, 60 minuten terug.

De Taalschool

En dan de school zelf. Een 6tal klasjes verdeelden de groep van een dertigtal volgens niveau. Ik was een absolute beginner en kwam in een klasje waar slechts één ander iemand zat. Een geluk. De beginnerscursus had echter de week voordien aangevangen en dat iemand had bijgevolg een week voorsprong. Bovendien was ze die vorige week ook de enige beginner geweest waardoor ze in feite private lessen heeft gekregen. Andere klasjes hadden 5 tot 9 studenten. Zij was de enige die zoveel chance had gehad.

De Weg naar School

Om de flat te ontvluchten moest ik de stad in. Waar ik woonde was er niets. Louter kilometerlange lanen met niks dan betonnen hoogbouw en kleine sinaasappelboompjes met beschimmelde onrijpe vruchten aan. Bovendien bleek al snel dat ik bij mijn aankomst iets te vlug had gejuicht. De hitte in de straat was onuitstaanbaar. Een stoffige, broeierige warmte. Het stonk er naar uitlaatgassen en hier en daar hing een walm van gistend afval (in Spanje wordt afval in containers in de straat bewaard). Ik voelde me als een nagloeiende sigaret in een asbak.

Miguel en de Groepsdynamieken

Ik ontwaakte uit mijn halfslaap bij het horen van de ontgrendeling van de voordeur. En daar was een eerste gezicht. Miguel werd mijn eerste aanknopingspunt voor de volgende twee weken. Een kalende Italiaan die later eigenlijk Michael zou blijken te heten en de laatste 15 jaar in Duitsland te verblijven. Hij was 36 en sprak vloeiend Italiaans, Engels, Duits, en nu was hij naar eigen zeggen bezig met de laatste stappen in de perfectionering van zijn Spaans. Zijn perfect Engels zou al snel wat overroepen blijken en naargelang ik hem beter leerde kennen, bleek ook zijn vermeende aandacht voor taal meer een uitdrukking van zijn aanmatigende profileringsdrang die hij met betrekking tot schier alle onderwerpen wist ten toon te spreiden.

Mijn voorlopige Thuis

Het appartement was gelegen in een streek met enkel van diezelfde betonnen hoogbouw die ik voordien met afgrijzen vanuit de bus had waargenomen. ‘Welkom in Spanje,’ sprak ik mezelf smalend toe. Hoe was het ook mogelijk niet cynisch te zijn. Er waren veel kleine winkeltjes en cafetaria’s in de straat met mensen op de stoep. Het was intussen wat warmer geworden en bij het gezeul met mijn valies braken de eerste zweetdruppels op mijn voorhoofd los, - de eerste, let op, waarna er nog velen zouden volgen.