Ik stond pas laat op de dag nadien. Ik belde Emmanuelle, nam afscheid van Chloé en ging op weg. Ik werd binnengelaten door Tomas, een ongeschoren, onverzorgde kerel van een jaar of dertig. Terwijl hij schuchter tegen me praatte, viel me op dat hij wat tanden mistte. Hij rookte een slap gerold sigaretje. Emmanuella verscheen naast hem. Ze groette me vriendelijk. Net als bij Tomas viel de grijzigheid van haar tanden op.
Het viel me onmiddellijk op dat ik weer in een rommelige flat was terecht gekomen. Slecht verzorgde mensen, rook, stof en veel rommel. Het was dan ook één van mijn voornaamste bekommernissen. Bij Chloé had ik de indruk dat er nog nooit gekuist was, en dat ze zelf niet wist hoe ze eraan zou moeten beginnen. De reusachtige vuilzak die in het midden van de keuken stond te stinken was zo bijvoorbeeld onmogelijk te vervoeren. Er werd duidelijk niet over nagedacht, en dat stoorde me: vuil plus ongeorganiseerd. Ik kon niet opruimen, enkel vuil verplaatsen – en die immense zak vol asbakken en kattenkakjes wou ik hoegenaamd niet proberen te verdelen in kleinere, verplaatsbare zakken: ik ben niet verzekerd tegen arbeidsongevallen…
De rommelige gang gaf uit in een even rommelige keuken. Daar trof ik Charline en Sara, twee rondkontige meisjes die in vol enthousiasme achter een computer een spelletje waren aan het spelen. Ik maakte wat kennis en speelde wat mee terwijl Emmanuella een douche nam. Alexandra kwam binnen. Er werd gesproken over een pizzeria. Ik zei ja.
De twee meisjes bleken vriendinnen van Emmanuella, twee verpleegsters uit Bordeaux (waar ook Emmanuella vandaan komt) die hier op vakantie kwamen in afwachting van hun proclamatie. Ze waren wat gek. Ze spraken snel en onverstaanbaar onderling, maar ze waren tegelijk geduldig en luisterbereid als ik praatte. Ik kreeg wat voedingsbodem in hun midden.
We speelden belote, een complex kaartenspel dat wat lijkt op manillen. Ik speelde gedwee mee. Alexandra ging ondertussen twee vriendinnen aan het station oppikken. Ik dronk enkele pastises en voelde me algauw licht in het hoofd. Ik had die dag niets geheten - op een half tasje cornflakes na, die ik ergens in een vergeten hoekje in een kast bij Chloé had gevonden. Het werd negen uur dat we naar de pizzeria gingen. En ik at. Ik nam een chèvre lardons, een pizza waar verscheidende geiten ongetwijfeld meerdere dagen voor moeten werken hebben. Fransen lusten wel veel kaas.
Terug op de flat maakte ik kennis met de twee jeugdvriendinnen van Alexandra die hier op bezoek kwamen. Ze waren van de Haute Savoy, ver van Montpellier. Laura en Florise, waren hun namen. Ze waren mooi. Ze fleurden het gezelschap wat op. We zouden met vieren in dezelfde kamer slapen. Wel met een tussenschot tussen de meisjes en ik. Ik sliep immers in een deel van Alexandra's kamer dat dienst deed als gemeenschappelijke leefkamer, of eerder een gang naar Alexandra's haar kamer. Maar zo betaalde ze minder huur. Compromissen brengen mensen vaak belachelijke oplossingen. (Iets doet me nu aan onze democratische principes denken. Maar het is naast de kwestie.) Ik kreeg in elk geval wel een matrasje op de grond: naast de gemeenschappelijke telefoon, in de gang, en van Alexandra gescheiden door niet meer dan wat riet, en ook met het voortreffelijke uitzicht op de wc-deur van de enige wc in het appartement die nu door zeven werd gedeeld.
De volgende ochtend werd ik uitgenodigd om Alexandra en haar twee vriendinnen te vergezellen naar de groentenmarkt. Daarna gingen we wat toerist gaan spelen en de stad verkennen. Ik verdeelde mijn aandacht zorgvuldig over de drie meisjes. We wandelden wat rond in de Jardin des Plantes, dronken iets op een terrasje, en gingen wat in winkels rondneuzen. Het was aangenaam.
’s Avonds, terug op de flat, speelden we een grootschalig toernooi belote tot etenstijd. We gingen weer in dezelfde pizzeria eten. Het is er dan ook lekker en goedkoop. Ik nam een tomates frais et basil deze keer: minder kaas, minder zwaar. Het was gezellig. En lekker. Recht tegenover me zaten de twee verpleegsters, en naast me zat Florise, echt wel een knap meisje. Na het eten werd het plan gesmeed om het toernooi verder te zetten en er werd wat bier ingeslagen.
In het appartementsgebouw bleek er echter een feestje aan de gang te zijn, een erasmusfeestje. We gingen een kijkje nemen en dronken er enkele pintjes. Laura en Alex begonnen algauw als gekken te dansen. Ze waren de enigen, en de meute keek raar op tegenover hun ontstuimig gedoe. We stonden in een groepje en begonnen stiekem wat mee te doen.
Maar de herhaaldelijk oproep om bellotte te spelen kreeg geleidelijk aan meer weerklank in de groep, en uiteindelijk gingen we naar beneden. De tafels werden opnieuw verdeeld en ik zat samen met de drie meisjes en Sara, de verpleegster. Laura wou niet meespelen en haalde er een laptop bij om muziek af te spelen (www.deezer.com). Alex liet zich uitbundig gaan en maakte een hels lawaai net naast mijn oor. Laura danste geknield aan tafel (er waren niet genoeg stoelen) en Sara schudde met haar hoofd op het ritme van de muziek. Florise, de toekomstige leerkracht, keek meegenietend toe. Ze lachte om haar vriendinnen. Alexandra stelde zich recht en danste extatisch. Ze tierde lachend: ‘C’est trop bien!’ En ze bewoog nog wat heftiger.
Laura overtuigde Florise en Alex om de pc op de stereo aan te gaan sluiten in de kamer. Ik liet ze even doen en ging later een kijkje nemen. Ze voerden een actje op. Salsa! Ik kreeg Alex toegeworpen en we dansten. We dansten en dansten, op alle soorten muziek, op allerlei belachelijke manieren. Het was grappig en leuk, zelfs hilarisch bij momenten. Sara dronk en rookte de hele tijd en bewoog steeds heftiger met haar hoofd. Sylvain kwam na enige tijd ook meedoen. Iedereen amuseerde zich op zijn of haar eigen maniertje. Na verloop van tijd bleef Laura bij de computer zitten om muziekjes te zoeken en werd er maar weinig meer gedanst. We gingen slapen. Ze vroegen me of ik de volgende dag meeging naar het strand. Ik vertelde dat ik een afspraakje had met enkele Zweedse meisjes. Ik zou de Laura en Florise niet meer zien de dag erop. We namen afscheid.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten