Een laatste zucht voor de vlucht

Morgen vertrek ik. Mijn valies ligt open op de grond, klaar om gevuld te worden. Mijn kleren liggen verspreid over mijn bureau, uitgestald in hoopjes, wachtend om ofwel terug in de kast te gaan, ofwel om in mijn valies te gaan. Elk stuk ligt klaar om getoond te worden aan honderden, duizenden, of neen ontelbare Fransen en Oostenrijkers en Duitsers en God weet wie nog. Ik beeld mezelf in, wandelend door allerlei omgevingen, in en door allerhande milieus, wandelend, zittend, feestend. To pose or not to pose, dat is de vraag.

Mentaal maak ik me intussen klaar voor het onbekende. Wat staat er me te wachten? Een groot zwart gat waar alles in verdwijnt (al mijn nieuwsgierigheid, al mijn hoop en anticipatie) maar waar niets terug weer uitkomt (noch zekerheid, noch vertrouwen en rust). Maar ik vertrek, zoveel staat vast. En laten we hopen dat de wegen mij in goeie handen zullen leiden. God and I are like THIS:

Vreemd genoeg vertrouw ik mijn lot meer toe aan een website dan aan wat dan ook. Het wegennet lijk ik wel minder te betrouwen dan dat andere net, het internet. Morgen zeg ik als het ware acht uur lang “kli-iii-iii-iii-ik” om dan aan te komen in Lyon, waar een eerste 'zetel' op mij staat te wachten. - De toekomst is een zwart gat net achter het computerscherm, zeg maar dat ik het gezegd heb.

Maar deze nieuwe vorm van reizen heeft nog zo van die eigenaardigheden. Heel mijn hebben en houden, mijn huis, mijn entourage en mijn afkomst worden vervangen door een lompe zak van The North Face en een profiel op een website. Ik ben ontworteld, ontheemd, en tegelijk ga ik gebukt onder een stramien van overleven en steeds niet verder dan een boogscheut vooruit kijken. Het is nu daarom dat ik hier mijn vluchtlijnen wil nalaten, zoals Jerry ze steeds voor Tom naliet.

Johannes