Bar25 en Berlin Calling

Volgende dag sprak ik weer nog eens af met Bettina. Melanie was terug naar haar de school in de buurt van Nürnberg. En het was zaterdag, ik had wel zin om iets meer van het echte Berlijn te leren kennen, het Berlijn van de Berliners.
Ondertussen waren tal van vroegere plannen voor die avond in uitvoering aan het raken. Nina, het meisje die me in Münster had opgevangen, kwam naar Berlijn voor het weekend om een soort auditie voor haar studie te doen en zij wou wel eens afspreken. Marc-Liam kwam die avond ook naar Berlijn. Hij had me ook een bericht gestuurd, te laten weten dat hij die avond wel openstond voor wat ‘minimal techno’ (zoals hij zowat alles noemde wat met uitgaan te maken had en dus eerder te interpreteren was als “Ik zou wel een stapje durven zetten.”).

Project Volunteering

Ik nam de U7 naar Alexanderplatz, en vervolgens de U2 tot de halte Kastanienallee in Prenzlauer Berg. Net als Neukölln, Kreuzberg, Mitte, en Friedrichsheim, is ook een Prenzlauer Berg een trendy deel van het voormalige Oost-Berlijn. Prenzlauer Berg ligt wel helemaal ten noorden, net boven Mitte (wat dus zo ongeveer in het midden ligt, moest je het nog niet kunnen raden hebben), en het maakt op zich weer een eigen trendy centrum uit. Hier was het nog modieuzer. De woning was net op de hoek van Schönhauser Allee en Kastanienallee, waar mooie haute couture-boutiekjes koffieshops afwisselen, en hippe tweedehandswinkels de kebab- en falafeltenten.

Bettina

De weg naar de Bettina’s huisdeur was makkelijk. Vanuit de uitgang van de metro even wat verder de straat uit en dan de derde straat rechts en dan almaar rechtdoor. Nu waren alle obstakels geruimd. Het enige wat nog overbleef, dat was Bettina zelf.

Eindelijk Berlijn

Berlijn gold tot dan toe als eindbestemming van mijn Duitsland-avontuur. Ik ging naar Berlijn met het plan ongeveer een maand te blijven, maar verder was nog niets zeker. Of ik daarna naar Italië ging om Italiaans te leren, of eerst nog enkele weken naar Engeland zou gaan, of ik naar Zuid-Frankrijk zou gaan om met mijn ouderlijk gezinnetje een weekje van de zon te genieten, of ik gewoon rechtsreeks naar Spanje zou doorsteken en me zou gaan beperken tot een grondige studie van het Spaans: niets was zeker; zelfs het aanbod aan mogelijkheden liet ik vooralsnog ononderzocht.

Feestjes te midden van de seksindustrie

Die avond ging ik terug naar Julien, mijn ‘emergency couch’ die nu voor enkele dagen mijn iets vaster adres zou worden. Hij nam me direct mee naar een barbecue. We reden halfweg rond langs de Alster, het grote meer waarrond de verschillende wijken van Hamburg liggen uitgespreid. Het was dik bezaaid met stipjes die eigenlijk zeilboten waren. Honderden, of zelfs duizenden minuscule zeilboten, sommige groter dan andere, maar in het echt allemaal even groot. We fietsen tot een graspleintje aan de andere kant van het meer. Juliens vriendin was er, evenals een aantal andere bekende gezichten van vier dagen voordien. We aten en dronken veel en uitgebreid. Julien was zodanig onder de indruk van het vlees, dat hij in grootse poëtische vervoering zei: “Was dit diertje nog in leven, dan had ik het toch wel eens lief, belonend over zijn kopje geaaid.” Mijn lachspieren hadden Julien wel gemist.

Sarah en het gratis technofestival

Volgende dag ging ik zonder Julien nog terug te zien naar Sarah, mijn volgende gastvrouw, een couch die ik al langer ‘gereserveerd’ had.

Het was zondag en er was die dag een gratis festival dat ik voor geen geld wou missen. Grünanlage heette het. Het was te doen in een parkje in St-Pauli, waar ik eerder al met Elena had doorgelopen. In het verkennen van de stad werd ik er talloze keren aan herinnerd door de affiche met de line-up: Solomun, Djuma Soundsystem en Polder, top minimal- en deephouse-artisten die thuis enkel aan te horen zijn op dure gelegenheden als Ten Days Off, I love Techno of Kozzmozz. Het zou me een andere blik op Hamburg geven.
Sarah bleek een slank, knap blondje, vriendelijk en vrijgevig, maar het kreeg er almeteen alle schijn van dat het moeilijk zou worden om haar enig enthousiasme te ontlokken. Ze had geen job, geen vaste relatie, en veel plannen bleek ze ook niet te hebben. Er leek haar wel niets te interesseren, niets deed haar wenkbrauwen omhoog gaan, niets deed haar schaterlachen, niets deed haar uitschelden, het leek wel of er niets bijzonder was in haar leven. Alles was “achja...”

Last minute couch Julien

Bij Julien zou ik maar één nacht blijven. Hij deed dienst als mijn emergency couch omdat ik verwacht had nog wel één dag langer bij de WG te kunnen blijven. Hij was degene die reageerde op mijn boodschap op het emergency request-forum. De volgende dag had ik met Sarah afgesproken. Maar eerst wat eerst kwam. Ik trof Julien in een parkje, ietwat verderop.